ปากีสถานกำลังดิ่งลึกสู่ระบอบเผด็จการ
ผู้ปกครองของปากีสถานกำลังพิสูจน์ให้เห็นอีกครั้งว่า ไม่มีรัฐธรรมนูญใดปลอดภัยจาก “ความกระหายอำนาจ” ของพวกเขา ร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งที่ 27 (27th Constitutional Amendment) ที่ถูกเสนอในขณะนี้ ไม่ใช่การปฏิรูปเพื่อการปกครอง แต่เป็น “รัฐประหารในคราบกฎหมาย” อย่างแท้จริง
ภายใต้ข้ออ้างเรื่อง “การปฏิรูป” ร่างนี้จะ ปลดอำนาจทางการคลังของรัฐบาลระดับมณฑล ทำลาย ความเป็นอิสระของตุลาการ ที่เหลืออยู่น้อยนิด และ ลบล้างอำนาจของพลเรือน จนแทบไม่เหลือ หากร่างนี้ผ่าน ปากีสถานจะไม่ต่างจากรัฐเผด็จการแบบรวมศูนย์ ที่มีทหารเป็นผู้ครอบงำ แต่สวมหน้ากากว่าเป็นประชาธิปไตย
หัวใจสำคัญของการแก้ไขรัฐธรรมนูญฉบับนี้คือการ ดึงอำนาจของมณฑลกลับคืนสู่รัฐบาลกลาง โดยเฉพาะด้านการศึกษา การวางแผนครอบครัว และ “NFC Award” — กลไกสำคัญในการจัดสรรรายได้แห่งชาติอย่างเป็นธรรม หากอิสลามาบัดพรากสิทธิเหล่านี้ไปจากมณฑลได้ ก็เท่ากับ “บีบให้รัฐบาลท้องถิ่นหมดลมหายใจ” และรวบอำนาจการตัดสินใจทุกอย่างไว้ในมือของรัฐบาลกลาง — หรือพูดให้ตรงคือ ในมือของกองทัพ
ตุลาการเองก็ไม่รอดพ้นจากการรุกคืบนี้ หลังจากร่างแก้ไขครั้งที่ 26 เคยลดทอนความเป็นอิสระของศาลไปแล้วร่างครั้งที่ 27 จะให้อำนาจฝ่ายบริหาร โยกย้ายผู้พิพากษาได้ตามใจ และตั้งศาลรัฐธรรมนูญแห่งใหม่ขึ้นมาเพื่อทำหน้าที่ “รับรองคำสั่งรัฐบาล” มากกว่าจะตัดสินตามกฎหมายในระบบแบบนั้น ผู้พิพากษาจะกลายเป็นเพียง “ผู้บังคับใช้คำสั่ง” ไม่ใช่ “ผู้พิพากษาความยุติธรรม” อีกต่อไปและกฎหมายจะกลายเป็น “เครื่องมือของการปราบปราม” แทนที่จะเป็น “หลักของความยุติธรรม”
ที่น่ากังวลยิ่งกว่าคือ การเปลี่ยนแปลงใน มาตรา 243 ซึ่งว่าด้วยการควบคุมกองทัพร่างนี้จะทำให้ อำนาจสูงสุดของกองทัพเหนือรัฐบาลพลเรือนกลายเป็นทางการเป็นการ “ยกวิญญาณรัฐธรรมนูญของปากีสถาน” ให้กับ พลเอก อาซิม มูเนียร์ (Asim Munir) ผู้บัญชาการทหารสูงสุดผู้ที่กำลังรวบอำนาจอย่างเงียบ ๆ ขณะที่สถาบันประชาธิปไตยกำลังพังทลาย
ประชาธิปไตยของปากีสถานลุ่ม ๆ ดอน ๆ มานานแล้ว
เมื่อ อิมราน ข่าน (Imran Khan) นักการเมืองที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของประเทศ ถูกคุมขัง
และชนชั้นการเมืองที่เหลือก็ยอมจำนนต่ออำนาจทหาร
ร่างแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งที่ 27 อาจเป็น “จุดจบของภาพลวงตาแห่งประชาธิปไตย” ในปากีสถาน
นี่ไม่ใช่ “การปฏิรูป” — แต่มันคือ “การยึดครองรัฐโดยอำนาจมืด”เป็นการรื้อถอนระเบียบรัฐธรรมนูญที่เปราะบางของปากีสถานโดยผู้ที่หวาดกลัว “เสียงของประชาชน” ของตนเอง
โศกนาฏกรรมนี้ไม่ใช่ของปากีสถานเพียงลำพัง เพราะการล่มสลายของสถาบันประชาธิปไตยในประเทศที่มีอาวุธนิวเคลียร์และมีประชากรกว่า 240 ล้านคน ย่อมส่งผลต่อ เสถียรภาพของภูมิภาคและความมั่นคงของโลกนานาชาติต้องมองเห็นความจริงในสิ่งที่เกิดขึ้นในอิสลามาบัด — นี่คือการสร้าง “ระบอบทหาร” ทีละขั้น ภายใต้ฉากบังหน้าทางกฎหมาย
หากรัฐสภาปากีสถานลงมติผ่านร่างนี้ได้ มันจะไม่ใช่ “การออกกฎหมาย”แต่มันจะเป็น “ประกาศการตายของประชาธิปไตย” อย่างเป็นทางการ.
